Nieuws

Ondanks luid protest zijn eerste kinderen opgesloten in gesloten centrum

Ondanks het protest van meer dan 300 organisaties werden vandaag de eerste kinderen opgesloten in het nieuwe gesloten centrum voor gezinnen naast Brussels Airport. Volgens het Belgische middenveld, en voor veel internationale instellingen, schendt detentie de rechten van kinderen en zou de detentie van kinderen verboden moeten worden. Wat de ngo’s al langer vreesden is nu realiteit: België houdt opnieuw kinderen vast. De bouw van het nieuwe centrum voor gezinnen met kinderen is sinds enkele weken klaar. Kinderen kunnen er, samen met hun ouders, tot een maand lang opgesloten blijven terwijl de overheid de terugkeer naar hun land van herkomst voorbereidt. Iets meer dan een jaar geleden lanceerden het Platform Kinderen op de Vlucht, Unicef België, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, CIRÉ, Caritas International en Jesuit Refugee Service Belgium de campagne Een Kind Sluit Je Niet Op. Punt., om tegen dit gesloten centrum te protesteren. Zij vinden het centrum onaanvaardbaar, omdat elke detentie kinderen schaadt. Sinds de lancering is de steun voor de campagne sterk toegenomen. Vandaag telt de campagne meer dan 300 ondertekende organisaties, waaronder sinds kort ook de Orde van Franstalige en Duitstalige balies. Samen vragen zij aan de regering om géén kinderen op te sluiten voor migratieredenen.

Voorlopig werd de oproep van de organisaties niet gehoord: vandaag werden de eerste kinderen naar het centrum gebracht. “Deze situatie maakt ons zeer ongerust,” legt Rob Kaelen van het Platform Kinderen op de vlucht uit, “want het is duidelijk dat detentie de rechten van kinderen schendt. Detentie heeft een enorme impact op hun ontwikkeling en hun welzijn, ook onder de omstandigheden die de regering voorlegt.”

Een groot aantal internationale instellingen zijn het hier ook over eens. Het Kinderrechtencomité van de VN stelt dat detentie van kinderen voor migratieredenen hun fundamentele rechten schendt. Het UNHCR, het Europees Parlement en de Raad van Europa roepen eveneens op om geen kinderen op te sluiten voor migratieredenen. Oproepen die de Belgische regering tot nog toe negeert.

“België is in het verleden al herhaaldelijk veroordeeld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens voor het opsluiten van kinderen in ongepaste omstandigheden,” legt Rob Kaelen uit. “Daarna heeft België alternatieven voor detentie ontwikkeld, zoals de ‘terugkeerwoningen’, wat een stap in de goede richting is. De regering ziet detentie echter als het sluitstuk van een efficiënt migratiebeleid. Ze heeft beslist om meer aandacht aan haar terugkeercijfers te besteden dan aan het naleven van de kinderrechten. Door kinderen opnieuw op te sluiten, gaat België op dat vlak 10 jaar achteruit.”

Toevallig publiceerde de Global Campaign to End Child Detention zondag de Global NextGen Index, dat 22 landen op honderd scoort en aangeeft in hoeverre elk land de rechten van kinderen in migratie naleeft. Onder andere door de keuze om opnieuw kinderen op te sluiten, is België gebuisd met 49/100.

De 312 organisaties die de campagne Een Kind Sluit Je Niet Op. Punt. steunen, herhalen hun oproep aan de regering: “Laten we als samenleving de keuze maken om geen kinderen op te sluiten. Laten we in alternatieven investeren, en in de begeleiding van deze gezinnen. Deze kinderen verdienen beter. Want een kind sluit je niet op. Punt.” Een Kind Sluit Je Niet Op. Punt. is een campagne van het Platform Kinderen op de vlucht en Unicef België, in samenwerking met Vluchtelingenwerk Vlaanderen, CIRÉ, Caritas International en Jesuit Refugee Service Belgium.

Voor meer informatie kunt u terecht op www.eenkindsluitjenietop.be, op Twitter of op Facebook. De contactpersonen voor de pers zijn Rob Kaelen (rk@sdj.be) & Laetitia Van der Vennet (lvdv@sdj.be) - tel 02 210 94 91 & 0470 57 33 97 van het Platform Kinderen op de vlucht.

De speeltijd is voorbij

PERSBERICHT

In ons land speelt de politie een uiterst belangrijke rol in het detecteren van niet-begeleide minderjarige vreemdelingen en het opsporen van slachtoffers van mensensmokkel. Daar creëerde de wetgever een duidelijk kader voor. Toch zijn de niet-begeleide minderjarigen die net zoals de kleine Mawda in een minibus door ons land reisden, na hun arrestatie zonder pardon weer op straat gezet. Waarom stelt de politie die minderjarigen opnieuw bloot aan het gevaar waartegen zij beschermd moeten worden? Is hier sprake van schuldig verzuim? Hoe zal de overheid dat in de toekomst voorkomen? Vluchtelingenwerk Vlaanderen en het Platform Kinderen op de Vlucht reageren.

In de minibus waarin de kleine Mawda omkwam, bleken ook drie niet-begeleide minderjarigen te zitten. De politie zou hen als volwassenen hebben behandeld, hoewel minderjarigen een speciale behandeling horen te krijgen. Geen van de jongeren kreeg dus de bescherming die de Belgische wetgever voor hen in het leven riep. Eén van hen is ondertussen opgedoken in het kamp in Duinkerke waar hij al eerder verbleef, een tweede meldde zich zelf aan bij de Franse overheid en verblijft momenteel in een opvangcentrum in Noord-Frankrijk. Van de derde ontbreekt elk spoor.

Wat de jongeren doormaakten tart elke verbeelding. Ze wilden naar een veilige plek en stapten in een minibus. Na een wilde achtervolging op de snelweg bracht de politie de bus tot stilstand. Er viel een schot, er was paniek. Alle passagiers werden opgepakt, vastgehouden en vervolgens weer vrijgelaten. Ook de drie niet-begeleide minderjarigen belandden zonder pardon weer op straat. Het trieste lot van Mawda en haar familie beroerde terecht de gemoederen. Ook de aanpak ten aanzien van de niet-begeleide minderjarigen roept pertinente vragen op.

Klopt het dat die jongeren twee nachten in een cel verbleven? Werd de dienst voogdij nooit gebeld? Is er rekening gehouden met de verklaring van één van de jongeren dat hij veertien jaar zou zijn? Kregen de jongeren uitleg over hun rechten als niet-begeleide minderjarigen of slachtoffers van mensensmokkel? Klopt het dat er geen tolk aanwezig was? Waarom werden geen stappen ondernomen om de veiligheid van die jongeren te garanderen? Waarom kregen minderjarigen die een vreselijk incident meemaakten niet onmiddellijk gespecialiseerde zorg? Wiens verantwoordelijkheid is dat?

Wie beschermt kinderen?

De overheid moet een proactieve rol spelen in de bescherming van kinderen. Deze jongeren maakten een traumatische gebeurtenis mee en zijn extra kwetsbaar. Niet-begeleide minderjarigen hebben recht op een specifieke bescherming: een aangepast opvangtraject, begeleiding en een voogd die waakt over hun rechten. Om die bescherming in werking te stellen had de politie de jongeren moeten signaleren bij Dienst Voogdij. Dat is een wettelijke verplichting, die ingelost kan worden met een telefoontje of een eenvoudige signalisatiefiche. Maar Dienst Voogdij werd niet gecontacteerd. Waarom wordt het kader dat de wetgever uitwerkte niet geoperationaliseerd? We vragen dat het Comité P ook over deze zaak een diepgaand onderzoek voert.

Ondanks eerdere signalen van Childfocus, de kinderrechtencommissaris en heel wat terreinwerkers omtrent mensenrechtenschendingen en verdwijningen van kinderen op de vlucht zien we geen noemenswaardige verbetering. Daarop verwachten we ook een kordate reactie van politici. Want de speeltijd is voorbij, het gaat tenslotte om kinderen.

Beleidsnota zet in op verdere ontradingsmaatregelen en afbraak van rechten

Organisaties die bijgaande analyse van de beleidsnota Asiel en Migratie (november 2017) onderschrijven

Vandaag hebben de federale parlementsleden in de commissie Binnenlandse Zaken hun bespreking verdergezet van de beleidsnota Asiel en Migratie. In die nota (van 19/10/17) formuleert staatssecretaris Theo Francken zijn prioriteiten voor het komende jaar. Samen met 20 andere organisaties reikte Vluchtelingenwerk Vlaanderen de parlementsleden een uitgebreide analyse aan.

We vragen dat de beleidsmakers in het uitvoeren van hun beleid rekening houden met onze bezorgdheden, om zo een optimale rechtsbescherming te waarborgen.

Wat valt ons op wanneer we de jongste beleidsnota Asiel en Migratie lezen? De staatssecretaris blijft kiezen voor een beleid van wantrouwen, terugsturen en beperken van rechten. We herhalen nog eens de zorgwekkende punten die we eerder meegaven in ons persbericht van 30/10/2017:

  • De versnelde procedure voor bv. mensen die uit zogenaamde veilige landen komen en mensen die een meervoudige asielaanvraag indienden, terwijl iedereen recht heeft op een kwaliteitsvolle asielprocedure die ruimte laat voor een grondig onderzoek
  • De detentie van gezinnen met minderjarige kinderen, een fundamentele schending van de Rechten van het Kind
  • Het sluiten van deals met derde landen die de mensenrechten niet respecteren

Klik hier om de beleidsnota volledig te raadplegen. 

Onze uitgebreide analyse bij de beleidsnota kun je hier terugvinden