De odyssee van Azmi Daaboul

  • Azmi toont een foto van zijn gezin, dat achterbleef in Egypte (c) Xander Stockmans
  • Azmi met zijn broer Azzam, in België (c) Xander Stockmans
  • Azmi met zijn zoontje in Syrië en Egypte, en zonder zijn familie België

NAAM: Azmi Daaboul
AFKOMSTIG UIT: Latakia, Syrië
IN BELGIË SINDS: oktober 2013
STATUUT: asielzoeker (wacht op uitspraak Dublin-overname Italië)
VERBLIJFT IN: opvangcentrum Brussel
IN HET KORT: broer van activist, Belgisch visum geweigerd in Libië, vervolgd in Egypte, gevlucht naar Italië en België, wacht op uitspraak uitwijzing naar Italië

Azmi Daaboul komt uit een familie van dissidenten in Latakia. Het regime heeft het op hen gemunt sinds zijn grootvader uit de Syrische Baath-partij stapte. Zijn vader zat twee jaar gevangen en zijn broer Azzam was tijdens de eerste dagen van de revolutie de enige videoactivist in Latakia. 

Waarom ben je uit Syrië gevlucht?

Azmi: In december 2012, toen Azzam al erkend was als vluchteling in België, riep het leger reservisten op. Ik moest het land verlaten. Met mijn zwangere vrouw en dochtertje trok ik via Egypte naar Libië. In dat land, mijn geboorteland, hoopte ik een verblijfsrecht te krijgen.

Hoe werden jullie in Libië opgevangen?

Azmi: In Tarhona, een stadje onder Tripoli, werden we slecht behandeld door Qadhafi-aanhangers die de Syrische revolutie veroordeelden. Mijn vrouw kreeg geen toegang tot de Libische ziekenhuizen, een verblijfsrecht kregen we evenmin. Dat allemaal omdat ze een Palestijnse vluchtelinge is. Elke dag contacteerde ik mijn broer Azzam via internet om samen met hem een uitweg te zoeken. Hij stuurde een uitnodigingsformulier om ons naar België te halen maar de Belgische ambassade in Tripoli weigerde het visum af te leveren omdat we geen verblijfsrecht hadden in Libië. Maar wat kunnen wij eraan doen dat Libië mijn vrouw een verblijfsrecht weigert omdat ze een Palestijnse is?

Jullie moesten dus opnieuw vluchten?

Welk land geeft ons de kans om gewoon te leven, te werken en gelukkig te zijn?

Azmi: Ja, toen ze moest bevallen trok ik met haar en mijn dochtertje naar Alexandriëin Egypte, toen Mohammed Morsi nog president was. Daar beviel ze van een zoontje. Ons gezin kreeg een verblijfsvergunning en rust. Spijtig genoeg was die van korte duur. De staatsgreep van juni 2013 veranderde alles. De nieuwe autoriteiten weigerden de verblijfsvergunningen van Syrische vluchtelingen te hernieuwen. De dagen van de staatsgreep waren verschrikkelijk. Aan een militaire controlepost namen soldaten mijn paspoort af. Ik zag hoe ze andere Syriërs arresteerden. Later werden deze mensen naar Syrië teruggestuurd. We werden bang.

Europa was de enige uitweg?

Azmi: Waar kon ik anders veiligheid vinden? Ik kan nog altijd niet begrijpen waarom wij in Libië en Egypte als honden werden behandeld. Op café ontmoette ik een Syriër die een smokkelaar kende. Iedereen praatte over Italië. De tocht kostte 3000 dollar, waarvan ik nog een groot deel moet betalen. Ik moet snel werk vinden in België. Anders krijgen mijn vrouw en ik kinderen het aan de stok met de smokkelaar. Zij bleven immers in Alexandrië achter omdat de tocht te gevaarlijk was.

Hoe verliep de vlucht?

Azmi: Voor de haven van Alexandrië patrouilleert de grenspolitie, die soms op vluchtelingenboten schieten. We moesten dus nog urenlang wandelen in de donkere woestijn, honderden mannen, vrouwen en kinderen. Velen waren doodsbang. Toen ik de vluchtboot zag, sloeg de schrik mij ook om het hart. Maar er was geen weg terug en ik stapte mee aan boord. Zes lange dagen dobberde de boot rond in de watermassa tussen Egypte en Italië.We hadden enkel bedorven brood dat we met zeewater wasten en op de boot te drogen legden.

Hoe kwam je in Italië terecht?

Azmi: Met een satelliettelefoon gaf de smokkelaar onze coördinaten door aan het Italiaanse Rode Kruis. Na een tijdje zagen we een helikopter. We werden op een Aziatisch vrachtschip overgeplaatst, dat ons naar Syracuse (Sicilië) bracht. Agenten van de kustwacht brachten alle vluchtelingen naar een cel. We moesten ons uitkleden om te worden gefouilleerd. Ook al hadden we sinds een week niet gegeten, toch kregen we niets behalve water. 'Als iemand asiel wil vragen, kom dan je vingerafdrukken geven,' vertaalde een tolk. Niemand stond op. Iedereen weet dat vluchtelingen in Italië geen leven kunnen opbouwen.

Hoe werden jullie behandeld?

Azmi: Na middernacht nam de politie ons mee, met geweld. Ze sloegen met stokken op voeten, armen en rug. Een oude man kreeg een hartaanval. Ik zweer het. We belden het Rode Kruis maar er volgde geen reactie. Ze hebben mij elektrische schokken gegeven en mijn vingers in de inkt gedopt om de afdrukken te nemen. Na de vernederingen in Syrië, Libië en Egypte, deze behandeling in Europa. Dat had ik niet verwacht. Maar Italianen lijken op Arabieren, dat weet elke Syriër. Bij onze vrijlating kregen we niet eens een officieel papier. In het treinstation van Syracuse namen we de trein naar Milaan en tenslotte naar Brussel.

Wat is je boodschap aan de Belgische bevolking?

Azmi: Op dit moment woon ik in Vilvoorde. Hier ben ik veilig, maar mijn vrouw en pasgeboren zoontje zijn nog steeds in Alexandrië. België zal beslissen of ik hier mag blijven of naar Italië teruggestuurd word volgens de Dublin verordening. Ik hoorde dat enkele landgenoten die op diezelfde boot zaten en asiel aanvroegen in Nederland, naar Italië werden teruggestuurd. Als België mij dat aandoet, verkies ik in Syrië te sterven. Welk land geeft ons de kans om gewoon te leven, te werken en gelukkig te zijn met mijn gezin?

Na het drama bij Lampedusa op 3 oktober 2013 vroeg Italië dat de rest van Europa meer vluchtelingen zou opnemen. Duitsland weigerde te praten over meer onderlinge Europese solidariteit. De oplossing? 'Die drijvende doodskisten mogen niet langer vertrekken. Alle Europese collega's moeten de strijd opvoeren tegen de mensensmokkelaars', aldus staatssecretaris Maggie De Block op de dag van de bijeenkomst van Europese ministers van Binnenlandse Zaken over de bootramp in Lampedusa. In het Belgisch parlement zei de staatssecretaris dat Europa de Noord-Afrikaanse politiediensten nog meer moest ondersteunen. Europa weet hoe die diensten daar gevolg aan geven. De Egyptische kustwacht opent soms zelfs het vuur op Syrische vluchtelingen die met smokkelaars Italië proberen te bereiken. Tegelijk bestaan er zo goed als geen legale wegen om naar Europa te komen.

Lees hier het verhaal van Azmi’s broer Azzam.


Bekijk hier meer foto's (klik op de foto's voor uitleg).

Bekijk hieronder een video waarin Azmi zijn verhaal vertelt. Azzam vertelt over de moeilijke situatie van het gezin in Alexandrië:

Azmi & Azzam in Belgium - Help Syria's Refugees