NOUR & MUHAMMAD

Nour en Muhammad


Nour en Muhammad komen beiden uit Syrië. Ze studeerden er aan dezelfde universiteit en waren vrienden. Nour is 32 en modeontwerpster. Muhammad is 33 en archeoloog. In België kwamen ze elkaar opnieuw tegen en de vonk sloeg over. Ze wonen samen in Gent.

 

Nour en Muhammad, jullie zijn beiden vanuit Syrië naar België gekomen. Hoe was dat?

Muhammad: Bij mij was het heel erg gemakkelijk. Het was oorlog toen ik afstudeerde. Ik had toen twee opties: naar het leger gaan en vechten, of vluchten. Ik koos vluchten. Ik heb gewoon het vliegtuig naar Spanje genomen en ben daarna doorgevlogen naar Brussel. Heel gemakkelijk dus. Het was net alsof ik op reis ging.

Nour: Bij mij was het niet zo simpel. Ik ben via Turkije gekomen. Dan van land tot land, zoals Griekenland, Macedonië… naar België. Dat was mijn doel. Ik wilde echt naar hier komen. Er zijn hier veel mensen met verschillende achtergronden. Ik sprak ook al wat Frans en dacht dat ik daar beter in kon worden. Nu ja, Muhammad woont in Vlaanderen dus moest ik Nederlands leren.

Muhammad: De procedure om asiel te krijgen, was niet zo gemakkelijk. Ik ben in 2013 toegekomen en moest 1 jaar in een opvangcentrum blijven. Ik heb 3 interviews moeten doen met het commissariaat-generaal. Het tweede interview duurde meer dan 6 uur en het derde vier uur. Je moet je hele verhaal vertellen. Ze stellen alles in vraag. Het lijkt alsof ze je niet willen geloven. Het ging ook steeds via een tolk. Ik kon niet rechtstreeks met de interviewer praten, zelfs toen bleek dat ze vlot Arabisch kon. Dat was niet logisch.

 

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Muhammad: Ik heb haar leren kennen in 2007-2008 op de universiteit. Ik studeerde Archeologie en zij Franse literatuur. We werden vrienden en in 2009 probeerden we al een relatie. Het duurde ongeveer een maand maar het werd niets. Buiten af en toe een berichtje via Facebook was er geen contact meer. Toen begon de revolutie en kwam ik naar België. Zij ging naar Turkije.

Nour: Ik heb een jaar in Istanbul gewoond.

Muhammad: We waren nog steeds vrienden op Facebook en op een dag zag ik dat ze ingecheckt was in Luik. Ik heb haar toen onmiddellijk een bericht gestuurd.

Nour: Hij stuurde: “Ik kan niet geloven dat je hier bent!”.

Muhammad: Ik vroeg waar en wanneer we elkaar konden ontmoeten. Ze antwoordde dat ze in België was met haar neef bij een gemeenschappelijke vriend. De volgende dag moesten ze in Brussel zijn bij het commissariaat-generaal om vingerafdrukken te zetten en asiel aan te vragen. We zouden daar afspreken. Toen belde ze me omdat het er superdruk was. Dit was tijdens de crisis in oktober 2015. Er was geen plaats. Ze moesten 15 dagen wachten om asiel aan te vragen en kregen geen opvang. Ze vroeg of zij en haar neef een week bij mij mochten wonen en dan de andere week bij die andere vriend. Dat was goed voor mij.

Nour: Maar het is niet bij die ene week gebleven.

Muhammad: Ik werkte toen bij Fedasil en zag hoe moeilijk de situatie in een opvangcentrum kon zijn. Ik heb Nour en haar neef voorgesteld om bij mij te blijven tot het einde van hun procedure. Ik woonde toen in Brugge in een studio van 20m². Wel met een aparte badkamer en keuken. We hebben toen met een gordijn voor haar een kamer gemaakt en ik en haar neef sliepen op de zetel. Na een tijdje merkte ik dat ik gevoelens voor haar had. Ik durfde eerst niets te zeggen. Ze verbleef in mijn huis en ik wilde niet dat zij zou denken dat ik van haar profiteerde. Maar ik heb het haar uiteindelijk toch verteld. En toen bleek dat ze dezelfde gevoelens voor mij had, zijn we een relatie begonnen.

 

Zijn jullie getrouwd?

Nour: We zijn getrouwd voor de moskee. Voor de Belgische wet wonen we wettelijk samen, maar we willen ook hier officieel trouwen.

 

Hoe heeft Muhammad je ten huwelijk gevraagd?

Nour: Met dit stukje klei met tekens in het Ugaritisch alfabet. Dat was zijn proposal. Ja, hij is nu eenmaal archeoloog. Hij gaf mij een papiertje om het te vertalen. Dat was heel romantisch.

 

Hebben jullie nog grote plannen voor de toekomst?

Muhammad: Ja, naar Brussel verhuizen, een huis kopen, kindjes maken. Dat is toch wel groot he?

Nour: Ik hoop in Brussel meer kans te hebben om werk te vinden.


Willen jullie graag terug naar Syrië?

Nour: Heel graag, maar het is moeilijk. Mijn familie woont daar ook niet meer. Ze zijn nu in Turkije. Ik mis het huis van mijn ouders in Damascus. Maar ik weet dat Damascus niet meer het Damascus van vroeger is.

Muhammad: Voor mij moet het niet. Ik heb herinneringen uit 2011-2012 in mijn hoofd en zou die graag zo houden. Ik wil niet teruggaan en alles kapot zien. Buiten mijn ouders ken ik ook niemand meer in Syrië.

 
Laatste vraag: vieren jullie Valentijn?

Nour: Nee. In februari vieren we wel onze anniversary en de verjaardag van Muhammad. Dat is belangrijker.

Muhammad: Ik vind Valentijn eigenlijk niet echt belangrijk. Je kan dat elke dag vieren.

 

Muhammad en Nour konden in België een nieuw leven opbouwen en liefde vinden. Geef ook andere mensen op de vlucht deze kans. Steun Vluchtelingenwerk Vlaanderen.

IK DOE EEN GIFT »

 

>> Ontdek het verhaal van Anna & Adam