Anna & Adam

 

We ontmoeten Anna, Adam en hun tweejarige zoon Ward. Anna is 36, advocaat en komt uit Geraardsbergen. Adam is 34, komt uit Syrië waar hij ook advocaat was, maar werkt nu als nachtbegeleider in een opvangcentrum van het Rode Kruis.

 

Adam, je bent vanuit Syrië naar België gevlucht. Kan je ons daar meer over vertellen?

Adam: In 2008 heb ik in Damascus mijn diploma rechten behaald. Daarna kon ik aan de slag als advocaat. Ik deed mijn werk ontzettend graag, maar ik werkte wel tegen de regering. Toen ze dit ontdekten, wist ik dat mijn leven in gevaar was. Daarom besloot ik Syrië te verlaten. Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat België bestond. Ik wou naar Londen omdat ik daar een oom heb. Dat moest met een smokkelaar en die heeft mij bedrogen. Ik moest me zes dagen verstoppen in een vrachtwagen en toen we eindelijk stopten, zei hij dat we in Londen waren. Dat bleek niet waar te zijn. We waren in Brussel, maar hij was weg met al mijn geld.

 

Wat heb je toen gedaan?

Adam: Ik heb toen enkele nachten in het Noordstation geslapen. Toen ik besefte dat het mij niet zou lukken om naar het Verenigd Koninkrijk te gaan, ben ik naar de politie gestapt. Zo heb ik asiel aangevraagd in België. Ik heb de procedure doorlopen en interviews gedaan. Ik kon bewijzen dat mijn leven in Syrië in gevaar was en na drie maanden kreeg ik de beslissing dat ik in België mocht blijven als politiek vluchteling.

 

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Adam: Ik woonde in de buurt van Geraardsbergen en ging in het weekend regelmatig iets drinken in een café met vrienden van mijn werk. Toen ik Anna voor de eerste keer zag, was ik direct verliefd. Maar pas vier weken later zag ik haar weer en durfde ik haar vragen om met mij biljart te spelen.

Anna: Het was heel toevallig. Vriendinnen hadden me gevraagd om mee iets te gaan drinken. Wij zaten aan een tafeltje en hij was aan het biljarten. Maar dat was alles. We zagen toen reclame voor een ninetiesfuif vier weken later en een vriendin stelde voor om te gaan. En daar was hij weer. Hij deed teken naar mij. We speelden biljart en praatten de hele avond. Het klikte. Toen bleek dat hij mijn zus en schoonbroer kende. We zaten al enkele jaren in dezelfde vriendenkring zonder elkaar ooit ontmoet te hebben. Tot dan.

 

Hebben jullie negatieve reacties gekregen op jullie relatie?

Anna: Moest het zo zijn, we zouden het ons niet aantrekken.

Adam: Vanuit mijn cultuur heb ik nooit gemerkt dat iemand van Syrische of Koerdische afkomst er iets op zei dat ik met een Belgische ben. Ook mijn ouders niet. Ze vinden het vooral belangrijk dat ik mijn partner graag zie. Natuurlijk zijn er altijd mensen die denken dat ik dit doe om in België te mogen blijven, maar dat is helemaal niet zo. Ik heb mijn erkenning gekregen in 2010 en Anna leren kennen in 2013. Vanaf dag één zei ik al tegen haar: ‘Ik ben met jou omdat ik verliefd ben. Niet om papieren te krijgen. Die heb ik al.’

Anna: Sommige mensen zeiden: ‘Het is zeker om een verblijfstitel te krijgen, om Belg te worden.’ Als mensen zo willen denken, laat hen. Wij weten dat het niet zo is. Hij heeft zijn nationaliteit verkregen op zijn eigen manier. Het heeft niets met onze relatie te maken want we zijn niet eens gehuwd.

 

Hebben jullie grote plannen voor de toekomst?

Anna: We hebben heel veel grote plannen. Als de situatie in Syrië zou opgelost raken en het weer veilig is, willen we er wel een tweede woning. Om er zoveel mogelijk op vakantie te gaan en Ward kennis te laten maken met de cultuur. Maar dat kan alleen als het veilig is. Ook voor Adam. Zolang zijn naam daar geregistreerd staat, blijft het voorlopig bij België.

Adam: Syrië is een heel mooi land. Nu is er veel kapot, maar waar ik opgegroeid ben, is het nog goed. Dat is in Al-Malikiyah, tegen de grens met Turkije en Irak. Ik wil er heel graag met Anna en Ward op vakantie gaan. Maar daarna terug naar België, want dat is nu mijn thuis. Mijn leven in Syrië was geweldig, maar het is gedaan. Ik heb dat niet gekozen. Ik ben moeten vluchten en een nieuw leven beginnen. Zeker het eerste jaar is dit niet makkelijk. Je moet heel sterk zijn. Als vluchteling is je papier krijgen het belangrijkste. Als je dat hebt, moet je verder gaan. Je moet geen kleine dromen hebben. Gewoon verder en verder gaan. Dat is mijn plan, verder gaan met mijn leven. 

Anna: Een ander groot plan is trouwen. Voor mij is dat niet echt belangrijk maar voor Adam wel. Een relatie is geven en nemen. Het zal er vroeg of laat dus wel van komen maar we blijven het uitstellen. We willen er een feest van maken dat de perfecte mix is van onze twee culturen en dat vraagt toch wel wat planning.

Adam: En een broertje of zusje voor Ward zou ook nog fijn zijn. En als ik de kans krijg om verder te studeren, zal ik dat zeker doen. Het maakt niet uit of ik dertig, veertig of vijftig ben. Ik zal het doen. Het leven is kort dus je moet er zo goed mogelijk iets van maken.

 

Vieren jullie Valentijn?

Anna: Ik wou Adam verrassen. Ik had een leuke koffiekop gekocht met hartjes die ik hem wou geven tijdens het ontbijt. Adam is nachtbegeleider en moet werken dus dat is het enige moment dat we samen thuis zijn. Toen ik thuiskwam met mijn boodschappen vroeg ik Adam om de auto uit te laden en toen heeft hij mijn verrassing al ontdekt. Daar ging mijn romantisch gebaar. We geven geen grote cadeaus maar we proberen wel elk jaar tijd voor elkaar te maken. We zijn echte familiemensen. We werken hard, maar wanneer we tijd hebben, brengen we die door met familie.

 

Vind jij dat mensen op de vlucht, net zoals Adam, de kans moeten krijgen om een nieuw leven op te bouwen en de liefde te vinden? Steun dan Vluchtelingenwerk Vlaanderen en help samen met ons mensen op de vlucht in België.

IK DOE EEN GIFT »

 

>> Ontdek het verhaal van Nour & Muhammad