Het Europees asielbeleid

Historiek

Van een asielbeleid op Europees niveau was lange tijd geen sprake. De lidstaten van de Europese Unie richtten zich vooral op economische samenwerking en op vrij verkeer binnen de Unie.

Het Verdrag van Amsterdam

Met het Verdrag van Amsterdam van 1997 kwam hierin verandering. Dit Verdrag gaf aan de Europese Raad een reeks nieuwe opdrachten betreffende asiel- en migratie. De bevoegde ministers moesten tegen mei 2004 een reeks minimumnormen klaar hebben. Het Verdrag schreef voor waarover die minimumnormen moesten gaan.

De minimumnormen betreffende asiel:

• Criteria en instrumenten voor de vaststelling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land wordt ingediend in één van de lidstaten;
• Minimumnormen voor het aanmerken van onderdanen van derde landen als vluchteling;
• Minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus;
• Minimumnormen voor het verlenen van tijdelijke bescherming aan ontheemden uit derde lande die niet naar hun land van oorsprong kunnen terugkeren en voor personen die internationale bescherming behoeven;
• Bevordering van een evenwicht tussen de inspanningen van de lidstaten voor de opvang en het dragen van de consequenties van de opvang van vluchtelingen en ontheemden.

Minimumnormen houden in dat elke lidstaat een eigen asielbeleid kon uitstippelen. Er was nog geen sprake van een geharmoniseerd Europees asielbeleid.

Klik hier voor meer info over de Europese richtlijnen ter uitvoering van het Verdrag van Amsterdam en over de omzetting ervan naar Belgisch recht.

→ lees verder