“Nadat we Iran om politieke redenen ontvluchtten, kwamen we in Diksmuide terecht, in een tijd waarin België nog niet zo multicultureel was. Maar de mensen waren fantastisch! Het leek wel alsof de hele stad zich over ons ontfermde. Omdat ze zo nieuwsgierig waren naar onze levensstijl, nodigden onze ouders hen vaak uit op de thee. Sommigen brachten ons bloemen, oude kleren, speelgoed en dekens. Dat warme welkom heeft onze beeldvorming over de Belgen zeker beïnvloed. Marc in het bijzonder, was iemand op wie we altijd konden rekenen. Hij hielp ons een huis te vinden en stond zelfs borg voor de huisbaas.

Onze vader heeft allerlei jobs gedaan, van uienplukker tot buschauffeur. Soms was het moeilijk omdat hij in Iran een comfortabel bestaan had weten op te bouwen. Maar onze ouders zijn gelukkig in België. De vrijheid die ze in ruil kregen, maakte alles de moeite waard. Ze zijn vooral trots op wat hun kinderen bereikt hebben in het leven. Katie werkt aan haar doctoraat in de rechten aan de KUL, hun andere dochter Mona studeert psychologie en hun zoon Keyvan runt een succesvolle horecazaak in Oostende.”