“Ik was hoogzwanger en doodsbang. Mijn man had politieke idealen die niet strookten met het radicale Albanese bewind. Zijn leven kwam in gevaar en hij moest vluchten. Ik volgde hem vijf maanden later naar Gent. Omdat de tocht zo gevaarlijk was, liet ik mijn 16 maand oude dochtertje Jona achter bij mijn ouders. In het Transithuis in Gent leerde ik Huguette kennen. Zij was zo aangegrepen door mijn verhaal, dat ze in haar auto sprong en Jona zelf ging halen in Albanië. Ongelooflijk! Dat zullen we nooit vergeten.

Van toen af aan konden mijn man en ik ons leven stukje bij beetje weer opbouwen. Het was niet makkelijk. Ik herinner mij vooral de knagende onzekerheid in het begin. Maar nu zijn we gelukkig in België. We spreken Nederlands, vonden allebei een voltijdse baan, een nieuwe woning en een toffe vriendenkring. Onze drie kinderen gaan naar school, de voetbalclub en de muziekschool, verjaardagsfeestjes, ze volgen dansles,… Samen genieten we van het Vlaamse landschap, Gentse Waterzooi, frietjes, een weekendje weg en een uitje naar de cinema.