Collega in de Kijker: Gudrun

door Dimitri

Vandaag is het opnieuw tijd voor ‘Collega in de kijker’. We interviewen dan een medewerker van Vluchtelingenwerk Vlaanderen en vragen naar zijn of haar verhaal. Gudrun is dit keer aan de beurt. Zij is onze medewerker boekhouding, financiën en evenementen. Ze werkt graag met cijfers en krijgt ook een boost bij het organiseren van evenementen. ‘Ook al is die combinatie soms schizofreen. Ze werkt wel bij mij.’

Gudrun: Ik heb in mijn leven al heel veel verschillende jobs gedaan. Aan de universiteit studeerde ik geschiedenis. Na mijn studies ontmoette ik een Engelsman en verhuisde toen naar Engeland. Zonder werkervaring woonde ik met hem op een onmogelijke plaats, Cornwall. Daar was geen werk. Toch niet voor iemand met een master in de geschiedenis. Ik sprong toen op de eerste de beste job die er voorhanden was. Dat was toen een financiële klantendienst van een bedrijf. Dat had echter totaal niets met mijn diploma te maken. Zo ben ik in financiën gerold. Later, bij Innocent Drinks in Londen kwam ik terecht bij het echte financiële luik. Ik was er accountant (dat is iemand die beroepsmatig jaarrekeningen controleert, jaarrekeningen opmaakt of financiële administraties voert, nvdr.). Dit bedrijf was zo leuk om voor te werken dat ik financiën begon leuk te vinden. Daarom ging ik verder in die richting. Blijkbaar had ik er ook wel talent voor. Daarna kwam ik terug naar België en werkte ik voor Hercules Trophy voor teambuilding events. Ik had ook lang tijd een job als boekhouder bij het Conservatorium van Brussel.

 

Hoe ben je dan bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen terecht gekomen?

Gudrun: Ik was al heel lang op zoek naar iets wat mij veel beter lag qua inhoud. Het Conservatorium was fijn en al die kunst was zalig. Maar de wereld van ngo’s trok mij enorm aan. Alles wat te maken heeft met het sociale of ecologische zijn mijn twee grote passies. Ik wou daar ooit in terecht komen. Vluchtelingenwerk was dus een perfecte match voor mij. Ik solliciteerde enkele jaren geleden toen de organisatie iemand voor de boekhouding zocht. En werd aangenomen.

 

Vanwaar die interesse om met cijfers en jaarrekeningen bezig te zijn?

Gudrun: Ook al studeerde ik Geschiedenis heb ik een aanleg voor wiskunde. Met cijfertjes werken ligt mij gewoon goed. Grote fouten heb ik nog niet gemaakt. Onze boekhouding werkt zo dat we er met twee op werken. De ene checkt de andere om zo de foutenmarge te verkleinen. Er gebeuren natuurlijk altijd fouten, dat is menselijk. Maar nooit grote of één met erge gevolgen.

 

Sinds een dik half jaar sta je ook in voor onze evenementen?

Gudrun: Voor mij is die variatie heel goed. Ik ben veel aan het bijleren. Het is iets dat me echt boeit. In het begin van dit jaar was de combinatie boekhouding en evenementen soms moeilijk. Nu regel ik het zo dat ik op maandag, woensdag een vrijdag boekhouding doe. En op dinsdag en donderdag evenementen. Niet dat ik daar super strikt in ben maar ik probeer mij wel aan deze lijn te houden. Sinds ik dat systeem hanteer, werkt die combinatie beter. Nu kan ik tegen ons diensthoofd administratie en financiën zeggen: ‘Het is donderdag. Terug naar je bureau.’ Als het dringend is, zal ik het wel doen. Als het niet dringend is, zorg ik er de volgende dag voor.

 

Wat vind je nu het leukste aan jouw takenpakket?

Gudrun: Enkele weken geleden organiseerde Vluchtelingenwerk een stille mars tijdens de Europese top in Brussel voor de verdronken bootvluchtelingen. Dat zijn dingen die mij een enorme push geven. Dat je in actie kan gaan. Dat je kan bewegen, iets kan doen. Ik verzorg graag de boekhouding, maar daar krijg je weinig momenten waarin je voelt dat je het verschil kan maken. Je engagement komt veel duidelijker naar boven als je effectief iets doet. Ook al is dat dan op straat komen en actie voeren. Je merkt op die momenten dat je in de maatschappij staat. Als je heel de dag achter je computer zit met je cijfers, is het soms heel gemakkelijk om je te dissociëren van de wereld. Vandaar dat die combinatie tussen die twee taken zo leuk is. Ook al is het soms schizofreen. Maar ze werkt wel bij mij.

 

Hoe zit het met je voorbereiding voor de ‘20km door Brussel’?

Gudrun: Goed. Ik ben aan het trainen. Misschien mag ik nog wel wat meer doen. De eerste keer zat ik onder de twee uur. Waar ik uiteraard zeer blij mee was. De tweede keer was het twee uur en een kwart. Door een blessure had ik minder kunnen trainen. Nu ga ik proberen om ergens tussen die twee tijden te zitten. Twee uur zou mooi zijn, maar dan moet ik echt wel veel harder beginnen trainen.

 

Hoeveel Refugee Runners (loopteam Vluchtelingenwerk) zijn er voor de ‘20km door Brussel’?

Gudrun: Ook dit jaar loopt een team de ‘20km door Brussel’ op 31 mei 2015. We zitten aan iets meer dan zeventig Refugee Runners. Ze kunnen zich laten sponsoren voor ons goede doel. Deze editie is voor jonge vluchtelingen in België. Zij maakten in hun korte leven al heel wat mee: geweld, oorlog, vervolging, … Ze hebben nood aan een warm welkom. We hopen om zoveel mogelijk jonge vluchtelingen die dag daar aanwezig te hebben. Veel vluchtelingen van ons jongerenproject komen lopen of zullen ondersteuning bieden.

Wil je graag Gudrun sponsoren voor haar deelneme aan de 20km?  klik hier om Gudrun te sponsoren
Sponsor je liever een andere deelnemer aan de 20km dan is hier de lijst van lopers die hun actiepagina aanmaakten voor Vluchtelingenwerk op dono.be.

 

Welk weer wil je op die dag?

Gudrun: Niet te warm. Om te lopen vind ik dertien graden voldoende. En het mag hier en daar een beetje motregenen, als het kan aan kilometer twaalf of dertien. Voor onze supporters is dat niet leuk, maar voor de lopers wel.