Collega in de Kijker: Elhasbia Zayou

door Dimitri

Vandaag zetten we opnieuw een collega in de kijker. We interviewen een medewerker en vragen naar zijn of haar verhaal bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Elhasbia Zayou is onze beleids- en projectmedewerker integratie. ‘Streven naar het goede en het beste voor iedereen. Daarvoor doe ik het. Dat vind ik zo boeiend aan mijn werk.’

Hoe lang werk je al bij Vluchtelingenwerk?

Elhasbia: ‘Bijna drie jaar. Sinds november 2013. Eerst heb ik een bachelor sociaal werk gedaan. Tijdens deze studies heb ik gewerkt als leerlingenbegeleidster van anderstaligen, voornamelijk niet-begeleide minderjarige vreemdelingen (NBMV). Dat zijn jonge asielzoekers in het middelbaar onderwijs die ik hielp op sociaal en inhoudelijk vlak bijvoorbeeld met hun studieplanning. Na mijn bachelor haalde ik een master in sociaal werk aan de universiteit van Antwerpen. Na deze studies begon ik bij Vluchtelingenwerk. Het is snel gegaan. Ik had eerst genoten van drie maanden vakantie. Midden september kwam ik terug en in november kon ik hier al starten.’

Wat zijn je taken?

‘Ik ben begonnen als projectmedewerker integratie van vluchtelingen. Ik hou de projectoproepen in het oog, schrijf ze uit en volg ze soms ook op. Zo volg ik het project pleegzorg van mijn collega Lore en het pilootproject ‘Turnhout Gastvrij’ mee op. Ondertussen ben ik ook beleidsmedewerker. Ik volg vooral het Vlaams parlement omdat mijn thema’s huisvesting en tewerkstelling eerder tot de Vlaamse bevoegdheid horen. Uiteraard zijn er ook raakvlakken met het federale niveau. Integratie is een breed thema wat het soms moeilijk maakt om af te bakenen.’

Heb je altijd interesse gehad in de vluchtelingenthematiek?

‘Eigenlijk heb ik van jongs af interesse in migratie. Ik heb Marokkaanse roots en mijn grootvader was hier als gastarbeider komen werken. Na zijn terugkeer naar het zuiden van Marokko, is mijn vader hier komen werken en via gezinshereniging is mijn moeder naar België gekomen. Mijn eigen geschiedenis zal ook wel een impact hebben op mijn interessevelden, denk ik dan?  Tijdens mijn studies schreef ik al papers over asiel en mensen op de vlucht. Ik ben altijd enorm maatschappelijk geëngageerd geweest. Het buitenland, de ontwikkelingen in het Midden-Oosten, het Israëlisch-Palestijnse conflict, migratie in België,… zijn thema’s die mij boeien. Ik denk dat ik als sociaal werker en door mijn eigen achtergrond bepaalde reflecties kan maken en via mijn masterstudies aandacht heb voor sociologische ontwikkelingen.  

Hoe voelt het om bijvoorbeeld gediscrimineerd te worden? Ik kreeg al opmerkingen zoals ‘jij bent een goed voorbeeld, maar je bent eerder een uitzondering.’ Als mensen je leren kennen zien ze je als ‘normaal’. Dan ben je één van hen en niet iemand van Marokkaanse origine. Dat maak ik wel eens mee en dat vind ik erg jammer.’

Je maatschappelijke engagement kan je kwijt in je job?

‘Streven naar het goede en het beste voor iedereen. Daarvoor doe ik het. Dat vind ik zo boeiend aan mijn werk. Beleidswerk doen om nieuwkomers, in ons geval vluchtelingen, laten integreren en mee opnemen in onze samenleving. Creëer als samenleving voldoende maatregelen en opportuniteiten om dat mogelijk te maken voor hen. Het moet van twee kanten komen. Beeld je even in dat je moet vluchten en naar een vreemd land vlucht waar je de taal en cultuur niet kent. Dan kan je niet zomaar meteen een huis of werk vinden. Er is discriminatie, er is een gebrek aan kennis en vluchtelingen ondergaan vaak psychosociale problemen door de onzekerheid tijdens hun asielprocedure. Ik streef ook naar een open maatschappij waarin iedereen zich thuis kan voelen zonder zijn eigen identiteit te verliezen. Elke persoon is immers uniek.’

Zijn er ook minder leuke kanten aan je job?

‘Er is werkdruk die soms voor stress of frustratie zorgt. Ik ben perfectionistisch en wil alles zo goed mogelijk doen, maar dat is moeilijk. Project-en beleidsmedewerker zijn is fijn, maar soms te druk, omdat het over verschillende thema’s kan gaan. Eigen aan beleidswerk is dat je soms op het moment zelf actie moet ondernemen. Bij momenten is het dan moeilijk om alles goed te kunnen opvolgen.’

Heb je toekomstplannen?

‘Ik werk hier echt heel graag zowel op inhoudelijk als collegiaal vlak. De informele sfeer is plezant en de collega’s zijn stuk voor stuk leuke mensen. Daardoor is het aangenaam om naar je werk te gaan, ook al zijn er soms kleine spanningen of frustraties. Maar ooit zie ik mezelf in het buitenland werken. Misschien in Marokko en wie weet ook in de vluchtelingensector.’