Archief persberichten

Wat is een gastvrije gemeente?

Vluchtelingenwerk roept iedereen op niet te wachten tot 14 oktober om hun gemeente gastvrij te stemmen. Maar dat nu te doen op www.gastvrijegemeente.be. ‘Een gastvrij onthaal is voor vluchtelingen zo cruciaal. We hebben zoveel meegemaakt en vluchten niet voor ons plezier’, zegt Alketa, vluchtelinge uit Albanië.
Maar wat is dat nu een gastvrije gemeente? Vluchtelingenwerk vatte het samen in 6 punten.

1. Gemeenten brengen inwoners, asielzoekers en vluchtelingen samen. Zo kunnen oude en nieuwe inwoners van de gemeente elkaar beter leren kennen. Dat leidt tot wederzijds begrip en respect.
2. Lokale besturen betrekken asielzoekers, vluchtelingen of zelforganisaties waarin deze zijn vertegenwoordigd actief bij het beleid. Dit kan door hen een stem te geven in het lokale beleid via overlegmomenten.
3. Gemeenten ondersteunen vrijwilligersinitiatieven. Want heel wat vrijwilligersverenigingen helpen het draagvlak voor asielzoekers en vluchtelingen te vergroten
4. Sociale tolken en informatie- en onthaalmomenten voor asielzoekers en vluchtelingen maken de diensten in gemeenten toegankelijker. Zo geniet iedereen van een kwaliteitsvolle dienstverlening.
5. Gemeenten richten een lokaal opvanginitiatief (LOI) voor asielzoekers op. Of breiden hun LOI uit. Zo staat de gemeente mee in voor een menswaardige opvang van asielzoekers.
6. Gemeenten begeleiden vluchtelingen intensief bij hun zoektocht naar een betaalbare woning. Want veel vluchtelingen vinden geen betaalbare woning als ze een beschermingsstatuut krijgen en de opvang moeten verlaten.

PERSCONTACT: Eef Heylighen 0473/88 65 97
Je kan me contacteren voor interviews met vluchtelingen of onze woordvoerder.

   

OPVANGCRISIS VRAAGT OM STRUCTURELE OPLOSSING

Vandaag stelde Maggie De Block, staatssecretaris voor Asiel en Migratie, haar draaiboek winteropvang Brussel voor. Dit draaiboek moet er voor zorgen dat deze winter iedere dakloze in Brussel opgevangen wordt. Vluchtelingenwerk is blij dat De Block al redelijk vroeg met een meer gecoördineerde aanpak komt om noodsituaties te vermijden. Een plan enkel voor de winter, is echter onvoldoende. ‘Er staan nu al mensen op straat die recht hebben op opvang, ook kinderen. Het is dan ook hoog tijd om naar een definitieve oplossing te gaan. Iedereen die bij wet recht heeft op opvang moet die krijgen. Zowel in de zomer als in de winter,’ zegt Kathelijne Houben, woordvoerder Vluchtelingenwerk.

Het gaat onder meer over families met kinderen zonder papieren. Sinds april 2009 krijgen zij geen opvangplaats meer. ‘Bijna 7000 mensen en meer dan 4000 kinderen kwamen zo op straat terecht. Hoewel de staatssecretaris al meermaals liet blijken dat de opvangcrisis onder controle is werd dit onwettige beleid niet teruggeschroefd,’ zegt Houben.

Ook voor asielzoekers blijft de situatie onzeker. Er zullen heel wat opvangplaatsen verdwijnen eind december door de afbouw van de noodopvang in de centra van Weelde, Gembloux en Houthalen-Helchteren. Dat zijn een duizendtal asielzoekers die dan moeten opgevangen worden in het gewone opvangnetwerk. ‘Dat opvangnetwerk heeft nu een bezettingsgraad van 94%. Kan het dat wel aan? En wat als de asielaanvragen plots weer stijgen?,’ zegt Houben.

Om een nieuwe opflakkering van de opvangcrisis tegen te gaan is daarom een soepel en flexibel opvangsysteem nodig, met voldoende plaatsen. ‘Er is een buffer nodig zodat het opvangsysteem zich kan aanpassen aan schommelingen in het aantal asielaanvragen,’ zegt Houben.

In de winteropvang van De Block zullen asielzoekers en andere mensen met recht op opvang niet begeleid worden tijdens hun asielprocedure. ‘Deze begeleiding is heel belangrijk, niet alleen bij de verblijfsprocedure maar ook om hen voor te bereiden op een eventuele vrijwillige terugkeer naar hun thuisland,’ besluit Houben.

PERSCONTACT: Eef Heylighen 0473/88 65 97

tags:  opvangcrisis  

   

‘INVESTEER IN DIT SUCCESVOL BELEID’

Negen organisaties publiceren een tweede evaluatie van de open terugkeerwoningen. Vandaag is het exact vier jaar geleden dat toenmalig minister van Asiel en Migratie Annemie Turtelboom een eind maakte aan de opsluiting van kinderen. En koos voor open terugkeerwoningen als alternatief.

Sindsdien werden 385 gezinnen met in totaal 694 kinderen, die aan de grens werden tegengehouden of België moesten verlaten, ondergebracht in open woonunits. Daar krijgen ze een begeleiding op maat. 13% werd erkend als vluchteling, 47% keerde terug. Maar liefst 75% van de opgevangen gezinnen dook niet onder.

Begeleiding in open terugkeerwoningen is even effectief maar minder traumatiserend voor kinderen, dan opsluiting in gesloten centra. Wij moedigen de regering aan verder te investeren in terugkeerwoningen in plaats van gesloten centra voor gezinnen te bouwen.

In de terugkeerwoningen worden gezinnen begeleid door ‘coaches’. De afgelopen vier jaar leverden deze coaches goed werk met beperkte middelen. Zij helpen gezinnen bij het rouwproces van een terugkeerprocedure en bieden begeleiding op maat. In de kleinschalige woningen leeft het gezin autonoom, blijft de ouderrol intact en wordt psychologische schade vermeden die kinderen in een gesloten centrum ondervinden. Deze begeleidingsprocedure is ook duurzamer dan een terugkeer met meer dwangmiddelen.

De open woonunits zijn een succes. Drie kwart van de gezinnen blijven tijdens hun verblijf in de woonunit in contact met de coaches. Ongeveer 65% bereikt een uitkomst (terugkeer of verblijfsstatuut). Bijna even effectief als gesloten centra dus, maar wel zonder traumatiserende opsluiting. Het onderduikpercentage blijft de afgelopen vier jaar stabiel rond 25%. Dat betekent dat maar liefst 75% beslist niet onder te duiken. De overheid moet grondig evalueren waarom een gezin wel besluit onder te duiken, zodat de begeleiders daar beter op kunnen inspelen.

Staatssecretaris Maggie De Block noemt de woonunits een ‘aanvaardbaar alternatief voor de organisatie van de terugkeer van gezinnen en voor de opvang van gezinnen aan de grens’. Het is dan ook vreemd dat de regering familie-units plant in het gesloten centrum van Steenokkerzeel. De regering zou beter investeren in alternatieven.

De organisaties moedigen de regering sterk aan te blijven investeren in terugkeerwoningen en het beleid te verbeteren:
•De overbelasting van de coaches is een knelpunt. Daarom is er nood aan nieuwe woningen en bijkomend personeel.
•Asielzoekende gezinnen aan de grens vormen de grootste groep. Als asielzoekers horen zij thuis in de reguliere opvang van Fedasil, het federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers, niet in terugkeerwoningen.
•Het belang van het kind moet altijd voorrang krijgen: gezinnen mogen nooit opgesplitst worden bij aanhouding of verwijdering, en ten alle tijde moet worden vermeden gezinnen in gesloten centra onder te brengen.

Ook de Vlaamse Kinderrechtencommissaris en de Délégué général aux droits de l'enfant ondersteunen het rapport: ‘Het is belangrijk dat de ngo’s de precaire situatie van kinderen op de vlucht volgen. We volgen de aanbevelingen uit het rapport. Investeren in terugkeerwoningen is nodig. Kinderen opsluiten druist in tegen het Kinderrechtenverdrag.’

PERSCONTACT
EEF HEYLIGHEN (NL): VLUCHTELINGENWERK VLAANDEREN - 0473/88 65 97
KATJA FOURNIER (FR): PLATFORM KINDEREN OP DE VLUCHT - 0479/83 53 68

INFO VOOR DE PERS:

VOLG DE LINK VOOR HET VOLLEDIG RAPPORT

CIJFERGEGEVENS OKTOBER 2008 TOT OKTOBER 2012:
Van 1 oktober 2008 tot 1 oktober 2012 verbleven 385 gezinnen, waaronder 694 minderjarigen, in de woonunits. 374 gezinnen verlieten de woonunits:
- 174 gezinnen keerden terug (46,5%). Hiervan kozen 35 gezinnen voor een vrijwillige terugkeer (al dan niet met begeleiding van IOM).
- 94 gezinnen doken onder (25%). De meeste ontsnappingen gebeurden in Dublin-dossiers (verwijdering naar andere Europese lidstaat), de minste bij asielzoekers aan de grens. Bijna de helft van alle ontsnappingen gebeurden in de eerste vijf dagen na de aankomst in de woonunit. Nog eens een grote groep ontsnapping gebeurt in de dagen net voor de geplande terugkeer.
- 106 gezinnen werden om diverse redenen door de Dienst Vreemdelingenzaken vrijgesteld (28,5%). Hiervan werden 49 gezinnen (13% van het totaal) vrijgesteld omwille van een erkenning als vluchteling of de toekenning van de subsidiaire bescherming (oorlogsvluchtelingen). Daarnaast werden ook enkele gezinnen vrijgesteld omwille van een regularisatie.
Uit deze percentages maken we op dat 75% van alle gezinnen niet onderduikt en dus in contact blijft met de coach in de woonunit. Ongeveer 65% bereikt een uitkomst (terugkeer of verblijfsstatuut, namelijk een erkenning als vluchteling of een regularisatie).
De gemiddelde verblijfsduur bedraagt 23,3 dagen. Irak, Afghanistan, Rusland, Servië en Kosovo staan in de top 5 van de herkomstlanden. 70% van de gezinnen uit Irak en Afghanistan zijn asielzoekers aan de grens.
In 2011 waren 60% van de gezinnen asielzoeker aan de grens of andere grensdossiers (82 gezinnen, waarvan er 13 onderdoken), 26% van de gezinnen waren gezinnen zonder wettig verblijf op het grondgebied (36 gezinnen, waarvan er 13 onderdoken) en 14% doorliep een Dublin-procedure, dat is een verwijdering naar de Europese lidstaat waar de asielzoeker eerst aankwam (19 gezinnen, waarvan er 9 onderdoken).
De laatste vier jaar waren 48,5% van de gezinnen asielzoeker aan de grens of andere grensdossiers, 30,5% van de gezinnen waren gezinnen zonder wettig verblijf op het grondgebied en 11% doorliep een Dublin-procedure.
Alleenstaande moeders met kind(eren) maakten in 2011 43% uit van het totaal aantal gezinnen, in 2012 56%.

tags:  terugkeerwoningen  detentie minderjarigen  alternatieven detentie  

   

NIEUW OPVANGBELEID IS ONWETTIG

Vluchtelingenwerk Vlaanderen vindt het nieuwe opvangbeleid van de Belgische overheid onwettig. En trekt daarom naar de Raad van State. ‘Omdat elementen in het nieuwe beleid onwettig zijn krijgen heel wat asielzoekers en vluchtelingen niet de opvang waar ze nood aan hebben,’ zegt Kathelijne Houben, woordvoerder van Vluchtelingenwerk.

Zo krijgen asielzoekers die in beroep gaan bij de Raad van State geen gewone opvang meer. Zij kunnen enkel tijdelijk terecht in terugkeerplaatsen. Dat is ook zo voor asielzoekers uit ‘veilige’ landen die in beroep gaan omdat hun asielaanvraag niet verder onderzocht wordt. Deze mensen hebben bij wet recht om in beroep te gaan. ‘Maar als deze mensen uit het gewone opvangnetwerk worden gezet is het voor hen zeer moeilijk hun beroep op te volgen en hun rechten te laten gelden. Krijgen ze dan wel een eerlijke kans op bescherming?’, zegt Kathelijne Houben.

Ook asielzoekers die medische hulp nodig hebben en daarom een medische regularisatie indienden, ondervinden problemen. Als hun regularisatie effectief onderzocht wordt, verliezen ze het recht op opvang. Deze mensen krijgen dan wel twee maanden de tijd om het opvangnetwerk te verlaten, een woning te vinden en financiële steun aan te vragen bij het OCMW. ‘Maar op die korte tijd een woning op de privémarkt vinden, is quasi onmogelijk. Bovendien komen deze mensen in een nieuwe omgeving terecht. Er is dan geen garantie meer dat de broodnodige medische begeleiding voortgezet wordt,’ besluit Houben.

PERSCONTACT: Eef Heylighen 0473/88 65 97

   

Morgen stuurt België twee Afghanen terug. De twee Afghanen zijn zeer kwetsbaar. Als ze teruggestuurd worden naar Afghanistan lopen ze gevaar. Afghanistan is een land in oorlog en is sowieso niet veilig. ‘België mag volgens internationale verplichtingen niemand terugsturen naar een land waar ze gevaar lopen. Laat staan kwetsbare groepen’, zeggen Vluchtelingenwerk, haar Franstalige zusterorganisatie CIRÉ en Dokters van de Wereld.

Vluchtelingenwerk Vlaanderen en CIRÉ ontvangen de laatste weken steeds meer signalen dat er Afghanen opgepakt worden. Vandaag zou het om minstens zeven personen gaan. Ze worden naar gesloten centra gebracht met het oog op repatriëring. Afghanistan is een land in oorlog. Ook in hoofdstad Kaboel vinden geregeld aanvallen plaats. Gedwongen terugkeer naar Afghanistan is daarom niet aanvaardbaar. Toch probeert België kwetsbare mensen terug te sturen.

Het verhaal van de 19-jarige Parweiz Sangari kwam al uitgebreid in de pers. Hij zal nu woensdag teruggestuurd worden naar Kaboel.

Op dezelfde dag is er ook voor de Afghaan Arora Satesh Kumar een vlucht gepland. Hij is een Hindoe, een religieuze minderheid die volgens UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN, tot een risicogroep behoort. Hindoes worden in Afghanistan zwaar gediscrimineerd, aangevallen en in het verleden zelfs verbannen. Zijn asielaanvraag werd afgewezen omdat de asielinstanties niet geloven dat hij recent in Afghanistan woonde.
Het is inderdaad zo dat miljoenen Afghanen eerst vluchten naar de buurlanden. Daar vinden ze niet altijd de bescherming die ze nodig hebben. Daarom vluchten sommigen onder hen verder naar Europa. Als ze teruggestuurd worden naar Afghanistan lopen ze nog steeds risico.

Afghanistan niet veilig
Afghanistan is wereldwijd het land waarvan de meeste vluchtelingen vandaan komen.‘We verzorgen dagelijks, zowel in Kaboel als in Europa, jonge Afghanen die het geweld ontvluchten’, zegt Pierre Verbeeren, directeur bij Dokters van de Wereld. België en de internationale gemeenschap zijn aanwezig in Afghanistan om de veiligheid van de Afghaanse bevolking te verzekeren. Toch is de situatie in het land nog verre van stabiel. Mensen terugsturen naar Afghanistan ondermijnt dus dit engagement.

Perscontact: Eef Heylighen (Vluchtelingenwerk) – 0473 88 65 97
Emmy Deschuttere (Dokters van de Wereld) - 0472 32 34 41

tags:  asiel  gesloten centra