“Ik begrijp dat er nu geen collectieve regularisatie komt hoewel dat nog steeds een ultieme droom blijft voor iedereen in mijn situatie. Maar ik hoop van harte dat de nieuwe regering, die ruim de tijd heeft genomen voor de regeringsvorming, ook de tijd zal nemen voor een rechtvaardige individuele benadering. Vooral voor al wie zelf voortdurend bezig is zich persoonlijk in te zetten voor de Belgische maatschappij.”

Roman Klochkov, grafisch ontwerper en maker van animatiefilms, studeerde vorig jaar met grootste onderscheiding af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent. Intussen geeft hij workshops, volgt hij een lerarenopleiding en schrijft hij aan een nieuwe animatiefilm. Bijna 9 jaar woont deze talentvolle jongeman in ons land. Professioneel krijgt hij veel erkenning maar tegelijk leeft hij in de schaduw want Roman Klochkov heeft geen verblijfspapieren.

Je bent hier nu bijna 9 jaar, waar kom je vandaan?
Ik ben geboren in Kazakstan in een gewone Russische familie. Ik was zeventien toen wij naar België moesten vluchten. Het is een lang verhaal van procedures, asielcentra, integratie, hoop en ontnuchtering, positieve en minder positieve ervaringen. Leven in onzekerheid weegt zwaar. Je balanceert voortdurend op de grens van hoop en wanhoop. Ik wil mij hier voor honderd procent engageren, in het land dat ik graag mijn thuisland wil noemen. En ik doe het voor zover het kan. Ik wil voor mezelf en voor mijn familie zorgen, net als iedereen, niet waar?

Heel wat organisaties en mensen zonder papieren voeren via allerlei acties druk uit op het beleid. Van de vreedzame Cirkels van de Stilte tot uitputtende hongerstakingen in kerken. Zou jij zo’n drastisch protest overwegen?
Als de nood toeslaat. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat België blind is voor mensen, die zich willen inzetten voor de maatschappij. Ik geloof in het geven en het nemen van kansen. De nieuwe regering zou eerst en vooral tijd moeten nemen om goed doordachte beslissingen uit te voeren. Ik begrijp dat er nu geen collectieve regularisatie komt, hoewel het nog steeds een ultieme droom blijft voor iedereen in mijn situatie. Maar ik hoop van harte dat de nieuwe regering, die ruim de tijd heeft genomen voor de regeringsvorming, ook de tijd neemt voor een rechtvaardige individuele benadering. Ik vind een uitgebreid debat daarover de moeite waard. Met alle betrokken partijen, inclusief mensen in mijn situatie. Rekening houdend met alle pro’s en contra’s. Zo komt iedereen er hopelijk uit. Tijd nemen is belangrijk. Want het gaat ten slotte over de toekomst van vele mensen.

Wat zijn volgens jou goede criteria om te oordelen of iemand mag blijven of niet?
Hoe lang iemand op het Belgische grondgebied verblijft en vooral wat hij in die periode gedaan heeft. Heeft hij de taal geleerd? Heeft hij zich geïntegreerd? Heeft hij iets kunnen bereiken? Het feit dat iemand aan zijn toekomst bouwt, zich inzet moet volgens mij meespelen in de beoordeling. Dat kan van alles zijn: werken als vrijwilliger, opleidingen volgen, zich bijscholen. Hier zijn heel wat knelpuntberoepen die niet ingevuld raken.

Zelf ga je er helemaal voor. Met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds schrijf je aan het scenario voor je tweede animatiefilm. Waar haal je je inspiratie vandaan?
De inspiratie komt van overal. Je vindt ze in kleine dingen: in mijn contacten op de Academie, bij mijn medestudenten, in mijn omgeving. Ik krijg veel steun van mijn familie. Ik heb hier intussen een heleboel kennissen en vrienden, zowel Belgen als landgenoten. Na mijn eerste animatiefilm ‘Administrators’ had ik de smaak te pakken.

‘Administrators’ was een prettig gestoorde film over het Kafkaiaanse konijn Egor. Je viel er meermaals mee in de prijzen en de film werd geselecteerd voor de grootste nationale en internationale filmfestivals zoals die van Annecy en Montréal. Waarover gaat je volgende animatiefilm?
Alleen mijn scenariocoach weet voorlopig waarover de volgende animatiefilm gaat. Ik zoek wel altijd naar bruikbare ‘karakters’ in het leven rondom mij.

Je geeft workshops animatiefilms, cartoons en strips aan Belgische kinderen. En je volgt een lerarenopleiding. Werk je graag met kinderen?
Ik geniet ervan (brede glimlach). Het enthousiasme van die kinderen is fantastisch. Kinderen zijn leergierig en dankbaar voor wat je hen aanleert. Het belangrijkste is dat ze tot niets gedwongen worden. Creativiteit is iets spontaan. Eigen wil en eigen inzet zijn de voornaamste drijfveren.

Hoe lang wacht jij nu op de regularisatie van je verblijf?
Ik geloof dat het intussen bijna 4 jaar is.

Hoe komt het, denk je, dat het zo lang duurt?
Geen idee. Waarschijnlijk door te veel dossiers.

Vertrouw je erop dat het goed komt?
Ik houd hout vast.

website Roman Klochkov

interview: Katja Zelinskaia
foto's: Reginald Dierckx
(03/2008)