Persberichten

Vluchtelingenwerk klaagt falend asielbeleid aan

Hallucinant hoge dwangsommen en hotelopvang leggen hypotheek op een structurele aanpak van de opvangcrisis. ‘Vluchtelingenwerk verwacht van de regering dat er onmiddellijk actieplannen komen om deze geldverspilling te stoppen en dat alle energie aangewend wordt om opvangplaatsen te openen en om het spreidingsplan in werking te stellen,’ zegt Isabelle Poppe, Vluchtelingenwerk Vlaanderen.

Een fatsoenlijke opvangplaats voor asielzoekers met de nodige begeleiding kost de regering ongeveer 35 euro per dag per persoon. Een asielzoeker op straat kost de regering na uitspraak van de rechter 500 euro per dag per persoon. ‘Vandaag tellen deze dwangsommen op tot 205.250 euro. Een hallucinant hoog bedrag dat aan structurele opvangplaatsen had kunnen worden gegeven. En niet alleen hier wordt geld verspild, dit gebeurt ook in de hotelopvang waar 1200 asielzoekers worden opgevangen. Ook met dit geld wordt dan weer geen enkele structurele kwaliteitsvolle opvangplaats gefinancierd,’ zegt Isabelle Poppe.

Sinds juli 2009 worden asielzoekers opgevangen in hotels zonder enige begeleiding, fatsoenlijke maaltijden, … Bij de start van deze opvang werd verkondigd dat dit een tijdelijke oplossing was. ‘Niets is minder waar en er dient zich geen enkele maatregel aan om een einde aan deze opvang te maken’ vervolgt Poppe.

Sinds eind vorig jaar krijgen nu al 2000 asielzoekers, waaronder 700 kinderen geen opvangplaats. Ze worden op straat gezet, aan hun lot overgelaten en doorverwezen naar de OCMW’s. Wegens het uitblijven van een spreidingsplan staan deze hier weigerachtig tegenover. ‘Elke dag komen er mannen, vrouwen en kinderen op de vlucht aan in ons land. De regering is het aan hen verplicht om dringend opvangplaatsen te voorzien met de nodige menswaardige omkadering,’ besluit Poppe.

Onevenwicht tussen Nederlandstalige en Franstalige rechters té groot

Januari is cijfermaand, ook voor asiel. Naast de traditionele cijfers over het aantal asielaanvragen zijn ook enkele cijfers beschikbaar over de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, de administratieve rechtbank die sinds juni 2007 in beroep beslist over asiel- en vreemdelingendossiers.

Wat in deze cijfers opvalt, aldus Vluchtelingenwerk Vlaanderen, is dat de Nederlandstalige asielrechters vrijwel nooit een asielzoeker als vluchteling erkennen: slechts in 0,7% van de gevallen (20tal erkenningen op 2600 beslissingen). Ze maken ook nauwelijks gebruik van de mogelijkheid om een dossier terug te sturen naar de asielinstantie die in eerste aanleg beslist over een asielaanvraag, het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (vernietiging): slechts in 0,6% van de dossiers.
Bij de Franstalige asielrechters is het plaatje helemaal anders. Ze kenden in 6,3% van de beroepen de status van vluchteling toe en vernietigden in 8,8% van hun dossiers. Enkel wat de toekenning van het statuut voor oorlogsvluchtelingen betreft (subsidiaire bescherming) lopen de cijfers parallel: 2,3% in beide taalrollen1.¹

“Dit zijn onrustwekkende cijfers, die dringend om een verklaring vragen,” zegt Kathelijne Houben, beleidsmedewerker bij Vluchtelingenwerk. “Waarom liggen de Nederlandstalige cijfers tegen het nulpunt aan? De discrepantie met de Franstalige cijfers lijkt ons te groot om enkel het gevolg te zijn van een verschil in soorten dossiers tussen beide taalrollen. Schuilt hier een verschil in visie en aanpak achter?”
“Dat zou onaanvaardbaar zijn,” vervolgt Houben. “De toevallige factor taal mag niet leiden tot een verschil in kansen om bescherming van de Belgische overheid tegen vervolging te krijgen.” Zo worden een aantal nationaliteiten van asielzoekers automatisch toegekend aan een bepaalde taalrol, waar niet meer van afgeweken kan worden. Aanvragen van Tsjetsjenen worden bijvoorbeeld bijna altijd behandeld in het Nederlands, en die van Franssprekende Afrikanen in het Frans.

Vluchtelingenwerk klaagde deze toestand vorig jaar al aan tijdens hoorzittingen in de Senaatscommissie binnenlandse zaken over de evaluatie van de asielprocedure . In haar eindevaluatie beveelt de Senaat aan om een mechanisme te ontwerpen om deze discrepantie te voorkomen (http://www.senate.be/www/?MIval=/index_senate&MENUID=22101&LANG=nl Opmerking: deze link leidt niet rechtstreeks naar het document. Volg legislatuur 4-1201 – 4-1300 dan 4-1204 vervolgens 4-1204/1 !)

“Maar dit mechanisme bestaat al”, aldus nog Houben. “De Kamervoorzitter en de Eerste Voorzitter kunnen, om de eenheid van rechtspraak te bevorderen, een zaak toewijzen aan een kamer die zetelt met drie rechters of respectievelijk aan de algemene vergadering van de rechters. Blijkbaar gebeurt dit onvoldoende”.

Contact: Eef Heylighen 0473 88 65 97

¹ Cijfers van de RVV over het werkjaar 2008-2009.

   het persbericht als pdf    reageer   Delen