In een nota samengesteld door Vluchtelingenwerk en andere NGO's op basis van een analyse van tientallen cases, klagen de organisaties aan dat ons land de Dublin-verordening op een te restrictieve manier toepast. In plaats van voorrang te geven aan een menswaardige oplossing, past de administratie de regels vaak op een kille manier toe. Daardoor worden families van asielzoekers uiteengetrokken: een deel van de familie mag in ons land blijven, een ander deel moet zijn asielprocedure doorlopen in een andere EU-lidstaat. Ons land stuurt ook asielzoekers door naar andere EU-lidstaten waarvan ons land goed weet dat de bescherming of opvang er ondermaats is.

De Dublin-verordening bepaalt dat één EU-lidstaat verantwoordelijk is en blijft voor de behandeling van een asielverzoek. Doorgaans is dit het land waarlangs een asielzoeker het grondgebied van de EU binnenkomt. Daarmee wil Europa het asielshoppen voorkomen. Toch voorziet de verordening uitdrukkelijk dat een lidstaat omwille van humanitaire overwegingen kan beslissen een asielverzoek te behandelen, ook al is hij - op basis van de spelregels – niet verantwoordelijk.

Uit de nota van Vluchtelingenwerk, Amnesty International, het Belgisch Comité voor Hulp aan Vluchtelingen, Pax Christi en de Organisatie van Tsjetsjeense vluchtelingen blijkt dat België te weinig gebruik maakt van deze soepele mogelijkheden. De belangrijkste pijnpunten, gevolgd door een reeks aanbevelingen, zijn opgenomen in een nota die je hier kan downloaden .